فصل هفتم حقّ زندانى در بودن همسرش با او روايتى از امام صادق - عليه السلام - وارد شده و ظهور دارد در اينكه زندانى حق دارد همسرش نزد او باشد و من نديدم كسى بدان تصريح كرده باشد ، جز برخى از معاصران شيعه و عبد الرزاق در مصنّف خود به نقل از برخى فقيهان اهل سنّت و ابن عابدين در ردّ المحتار . امّا باقى فقيهان در باب قسم ( تقسيم مساوى شب‌ها ميان زنان ) از كتاب « نكاح » موضوعى را ذكر كرده‌اند كه از آن چنين مطلبى فهميده مىشود و ما به نقل سخن شيخ طوسى در مبسوط و علّامه حلّى در قواعد الاحكام و ابن قدامه در مغنى اكتفا مىكنيم . روايت 1 . أخبرنا عبد اللّه ، أخبرنا محمد ، حدّثني موسى ، قال : حدّثنا أبي ، عن أبيه ، عن جدّه جعفر بن محمد ، عن أبيه ، عن جدّه ، عن علي عليه السّلام : إنّ امرأة استعدت عليّا عليه السّلام على زوجها فأمر علي بحبسه ، ذلك ؛ لأنّ الزوج لا ينفق عليها إضرارا بها . فقال الزوج : احبسها معي . فقال علي : لك ذلك ؛ انطلقى معه لا عليك أحدا ؛ « 1 » زنى از على - عليه السلام - عليه شوهرش كمك خواست . على - عليه السلام - دستور داد : شوهر را زندانى كنند ؛ زيرا نفقهء همسرش را از جهت اضرار به او نمىپرداخت . شوهر گفت : زنم را با من زندانى كن . على - عليه السلام - فرمود : اين هم براى تو ، اى زن ! با او برو . گاهى گفته مىشود : روايت دلالت مىكند كه لازم است مقدّمات ملاقات زندانى با

--> ( 1 ) . جعفريات ، ص 108 ؛ مستدرك الوسائل ( به نقل از : جعفريات ) ، ج 13 ، ص 432 ، ح 3 .